อยากตะโกนก่นร้องก้องนภา
ลั่นวาจาสะท้านฟ้าว่า “ไอ้เหี้ย”
แม้ยามนั้นมันจบกันเหมือนมันเคลียร์
มิวายเสียมิเลิกราลับตาไป

อันตัวข้าด้อยกว่าอาวุโส
ไม่ใหญ่โตหรือท่านเห็นเป็นไฉน
ข้าคงด้อยกว่าตัวท่านอยู่ร่ำไป
ดีกว่าไซร้ตัวข้าไม่ใจหลายเมีย

แม้จะเป็นผู้เห็นกันเมื่อวันก่อน
แต่ขอวอนจงถอนไปเป็นไรเสีย
เป็นขุนแผนเล่าหรือไรจะหลายเมีย
จงจบเสียจงจบไปอย่าไว้วร

เปรียบข้าเป็นดั่งสุนัขจากพงไพร
ท่านนั้นไซร้จะว่าไปดุจสิงขร
แม้สู้ไปข้าอาจไซร้ไร้ชีวร
แต่หมาจรอย่างตัวข้ามิลาไป

ตัวข้านี้มิดีไปกว่าใครนั่น
แต่ตัวฉันรักเดียวอย่าสงสัย
ข้าไม่คิดจะทำตัวมีสองใจ
ที่คบหนึ่งไปแล้วมิวายหาสองมา

แต่ตัวข้าเปรียบดั่งหมาจากพงไพร
แต่ใจไซร้ก็หาใช่ซึ่งใจหมา
ดั่งที่เห็นอยู่เป็นตนแต่ต้นมา
แต่ปากข้าหมาใช้ได้เยี่ยงใจมึง

อยู่ๆก็มีอารมณ์เขียนกลอนบทนี้ขึ้นมาซะงั้น…